Over leven. Alsof je niets meer kunt doen en alleen nog maar kunt bestaan. Droevig, dat wel. Maar je hebt het zelf in de hand. Soms voel je zo veel of zo weinig, dat er weinig overblijft wat je nog kunt. De mensen om je heen lijken het allemaal veel gemakkelijker te vinden dan jij. Daar zit je dan. Met je handen in je haar, onder je hoofd of met gebalde vuisten. Maar je hebt het zelf in de hand. Het is jou beslissing. Of je blijft zitten, of je boos wordt, of je in therapie gaat, of je zelfmoord pleegt, of je een ander vermoordt. Je mag het allemaal helemaal zelf weten.
We kijken naar de perfecte mensen met afgunst. Die mensen die daar nooit last van lijken te hebben. Die zich nooit depressief voelen, nooit uit deze wereld weg willen omdat het even niet goed gaat, nooit moe zijn van alle dagelijkse dingen. Toch? We zijn jaloers dat zij kunnen bereiken, waar wij niet eens van dromen.
Weet je welke mensen dat zijn? Dat zijn de mensen die na verdriet, boosheid, angst of somberheid kunnen zeggen: 'Nu is het over, nu ga ik verder en pak ik mezelf weer bij elkaar.' Ze maken zelf die beslissing. Ze spreken zichzelf toe en laten hun gevoel voor wat het is. Dat gevoel is immers niet wie we zijn, maar alleen iets wat we voelen.
Hoe meer we over ons gevoel nadenken, hoe groter het vaak wordt. Door je gevoel niet te laten regeren, maar aan God te vragen hoe we verder kunnen gaan, blijven we naar de toekomst kijken; blijven we naar God's plannen kijken. Leef niet morgen, want morgen zorgt wel voor zichzelf. Leef niet gisteren, want gisteren kun je niet veranderen. Leef vandaag, want het is een mooie dag!
© God's girl
